Dan spoor je niet?!

Vorige week zat ik een koffie te nuttigen in de Koffiebar in Rotterdam, toen ik per ongeluk  een gesprek opving dat vlak naast mij werd gevoerd. Normaal gesproken probeer ik me zo goed en zo kwaad als dat kan af te sluiten voor wat er om me heen gezegd wordt, maar dit keer greep het onderwerp meteen mijn aandacht. Ik probeerde zo onopvallend mogelijk mee te luisteren.

Het gesprek ging over het zoeken van hulp. Hulp zoeken als je een probleem of problemen ervaart in je leven waar je zelf de oplossing niet voor kan vinden. Hulp zoeken als je (even) geen idee meer hebt hoe je verder moet. De twee dames die het gesprek voerden, waren niet bepaald voorstanders van het zoeken van hulp, zo bleek uit hun gesprek. Ik spitste mijn oren.

“Als je hier niet zelf uit kan komen, dan gaat het volgens mij niet helemaal goed met je hoor”, zei de een. “Ik bedoel, zo leer je toch ook niet om zelf je problemen op te lossen? Je kan toch niet het hele weekend op je bed gaan liggen?”
“Nou, inderdaad. Je moet ook leren dat sommige dingen nu eenmaal moeilijk zijn.”
“Ja precies. Je moet jezelf motiveren om uit bed te komen en de mooie dingen te zien.”
“Ja, dan komt het uiteindelijk echt wel goed.”

Beweringen over en weer die gingen over een vriend of kennis (was niet uit het gesprek op te maken), die niet meer wist wat te doen en in een neerwaartse spiraal zat: relatie voorbij, geen zin meer in werk, moeheid, slecht eten, hele weekenden in bed liggen en steeds minder contact zoeken. Bij de woorden “dan komt het uiteindelijk wel goed”, verslikte ik me bijna in m’n koffie. Wat is dat? Dat er gedacht wordt dat we alles zelf op moeten lossen? Dat het zoeken van hulp een uiting is van zwakte? Dat het idee bestaat dat we er altijd maar zelf uit moeten komen? Dat we dan pas echt sterk zijn? Het is niet de eerste keer dat ik het hoor. Het was ook een van de drempels die mijn cliënten ervoeren als ze hulp zochten: “Ik heb het gevoel dat ik faal als ik hier zit.”

als-je-hulp-zoekt

Zonder al teveel in te gaan op aannames, is het belangrijk om eens op een rij te zetten waarom het zo goed kan zijn om juist wel hulp te zoeken.

Wat zijn nou een aantal van die voordelen?

– Hulp zoeken, is ten eerste zorgen voor jezelf: je geeft jezelf waarde.

– Je hoeft niet sterk te zijn of zelf een oplossing te vinden. Sterker nog..Door hulp te zoeken, krijg je misschien wel dingen aangereikt die je zelf nooit had kunnen verzinnen. Die hulpverlener is misschien wel de persoon op jouw pad die je een zetje in de goede richting kan geven en jou een andere kijk op je situatie geeft of dus dingen aanreikt, die zelf nooit had kunnen bedenken. Die mensen komen niet zomaar op je pad.

– Door hulp te zoeken, kun je je situatie richting een positieve uitkomst versnellen.

– Je ontdekt patronen in jouw situatie, bijvoorbeeld over hoe jij met je problemen omgaat (met een mooi woord “copingstrategieën” of “overlevingsmechanismen”). Omdat we zelf vaak een blinde vlek hebben als het gaat om deze patronen, is het juist heel fijn dat een objectief iemand ons hierop kan wijzen. Die persoon/ hulpverlener/ maatschappelijk werker / psycholoog / spiritueel counselor / therapeut (etc, etc) kan vanaf een afstandje deze patronen veel beter ontdekken. Waarom dat zo belangrijk is? In onze manier van “probleemoplossen” schuilt een belangrijke levensles.

Voorbeeld: Stel, je hebt als kind en jongere geleerd jezelf heel erg aan te passen aan anderen. Bijvoorbeeld om aardig gevonden te worden. Als je dat als volwassene nog steeds doet, betekent dat misschien wel dat jij nooit goed voor jezelf opkomt, dat je niet staat voor wie jij bent of dat je overal maar “ja” op zegt, terwijl je eigenlijk soms “nee” wilt zeggen. Kom je dan bijvoorbeeld in een echtscheiding terecht, dan kan dat pittige gevolgen hebben. Maar, natuurlijk niet alleen in bijvoorbeeld een scheiding. Hoe ouder je wordt, hoe meer deze “strategie” je gaat opbreken. Sterker nog, uiteindelijk kan het er zelfs voor zorgen dat jij een burn-out krijgt of ziek wordt. Jouw levensles zou dan best eens kunnen zijn dat jij leert onvoorwaardelijk voor jezelf te gaan staan, jezelf waarde toekent en voor 100% voor jezelf en jouw waarden opkomt.

– Je ontdekt dat er in jouw “probleem” een “gemeenschappelijke factor” zit: dat betekent dat mensen die hetzelfde overkomt, vaak gemeenschappelijke gevoelens, fasen of ervaringen doormaken. Denk bijvoorbeeld aan het verlies van een partner/ rouwverwerking, huiselijk geweld, echtscheiding, onzekerheid, etc.

– Je verhaal delen met een objectief iemand geeft opluchting. Die persoon zit niet in jouw persoonlijke kring en deelt geen persoonlijke mening over jouw situatie, zoals bijvoorbeeld je familie, vrienden of kennissen. Je kunt dus alles vertellen of zeggen wat je wilt en het lijkt alsof je het niet meer alleen hoeft te dragen.

Je bent niet de enige, ook al kan dat vaak wel zo voelen en een gevoel van eenzaamheid geven.

– En, misschien ontdek je juist wel  dat je niet gek bent…;)

Dus, als je ooit de ingeving krijgt dat het goed is om hulp te zoeken, twijfel dan niet! Ga niet urenlang nadenken over “zal ik wel” of “zal ik niet”. Maak geen lijstje van voor- of nadelen, want de vele voordelen kan jouw verstand helemaal niet bedenken van te voren.

Gun het jezelf.

Wanneer de twee dames klaar zijn met hun gesprek en gaan afrekenen, dan hoop ik vurig dat zij ooit van mening veranderen. Want het zoeken van hulp is oké. Meer dan oké! Want, als jij daarmee jouw welzijn kan verbeteren, dan is dat vette winst. En wie weet…misschien inspireren jouw positieve veranderingen wel iemand anders in je omgeving.

Hoe mooi is dat?

 

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s