Linda’s 5e blog: goed nieuws!

Hi,

Om maar met de deur in huis te vallen!
Afgelopen vrijdag heb ik de uitslag gehad van de bsgi. Alle ellende van het afgelopen half jaar is niet voor niks geweest en de chemotherapie heeft goed zijn werk gedaan. De kanker is zo goed als weg, er kunnen nog wat hele kleine celletjes zitten maar die halen ze met de operatie weg. Ook heb ik eindelijk antwoord op hoeveel bestralingen ik ga krijgen: dat worden er dus 21.

Dat houd ik 4 weken lang elke dag naar het LUMC moet. Ondanks dat de tumor weg is, heb ik dus nog een lange weg te gaan. Zo werd ik vorige week weer even met m’n neus op de feiten gedrukt. Helaas had ik een e-coli bacterie opgelopen. Een gezond persoon zou er weinig last van hebben. Ik helaas niet: nadat ik ruim 40 graden koorts kreeg, heb ik 2 nachten in het ziekenhuis moeten blijven.

Ik heb al een hoop in mijn blogs verteld over hoe de chemo ging en hoe ik het ondekte, enzo. Maar het afgelopen jaar heb ik natuurlijk veel meer mee gemaakt. Zo gingen wij een weekendje naar Duinrell. Dit hadden wij al ver voor dat ik ziek werd, geboekt. Toen we hoorden dat ik ziek was, hoopte ik dat het wel door kon gaan. Gelukkig was dit weekend in een voor mij gunstige chemoweek.
Wat hebben wij genoten dat weekend, maar helaas heb ik ook geleerd hoe kortzichtig de mensen kunnen zijn. Zo werd ik regelmatig nagekeken, omdat ik kaal door het park liep. Toen hoorde ik bijvoorbeeld mensen zeggen: “Je gaat als vrouw zijnde toch niet je kop kaal scheren.” En, ik werd in het Tikibad uitgelachen door meerdere mensen. Gelukkig heb ik brede rug en kan ik veel hebben, maar heb me soms echt even in moeten houden, omdat ik Faye bij me had.

Ook ging het infuus prikken in m’n hand niet zoals het moet. Door de chemo kreeg ik soort van kalkaderen, die heel pijnlijk waren. Door het vele prikken waren m’n aderen kapotgegaan. Op een gegeven moment heb ik een port-a-cath gekregen.

Wat is een port-a-cath?
Een port-a-cath is een flexibel slangetje. Het is een kleine injectiekamer, een soort dop die onder de huid wordt geplaatst. Op de dop zit een zelfsluitend siliconen membraan. Aan de injectiekamer zit een dunne katheter vast. Die katheter komt uit in een grote ader. Zo komen medicijnen en vloeistoffen in die ader. Een port-a-cath wordt gebruikt bij mensen die vaak geprikt moeten worden en/of waarbij het risico op vaatwandirritatie groot is (zoals bij cytostatica). Ook als iemand ‘moeilijk te prikken’ is, kan een port-a-cath uitkomst bieden. Via een port-a-cath is het laten instromen van medicijnen minder gevoelig en pijnlijk.

De port-a-cath werd onder plaatselijke verdoving gezet. Ik kreeg een paar prikken in m’n nek en die deden pijn. Ik heb toen echt die hele operatiekamer vol gescholden en elke keer als ik een prik kreeg, zei de arts: “Vloek maar, daar komt er weer 1.” De dagen erna waren wat ongemakkelijk, maar ik ben echt blij dat ik dat ding heb. Het heeft me zoveel ellende gescheeld met een infuus aanprikken steeds. Zelfs toen ik vorige week in het ziekenhuis lag, kwam het uit dat ik dat ding had. Ze kunnen niet alleen via de port-a-cath medicijnen geven, maar ook bloed afnemen.

De afgelopen maanden heb ik zoveel geleerd over mezelf, maar ook over de mensen in mijn omgeving. Zo stond Sander natuurlijk altijd voor mij klaar. Maar ook mijn schoonouders. Zonder hen hadden wij het niet gered. Zij hebben de afgelopen maanden een groot deel van de zorg van de meiden op zich genomen.
Zo waren ze in de week dat ik de ac kuur kreeg de 1e week bij m’n schoonouders, omdat ik niet in staat was voor ze te zorgen. Maar ook tijdens de taxol kuur waren ze de eerste paar dagen daar. Nova vaak een dag langer dan Faye, omdat Faye er steeds meer moeite mee kreeg dat ze vaak bij opa en oma was. Niet omdat ze het niet leuk vindt, maar gewoon omdat ze bij mama wilde zijn. Ik hoefde m’n schoonmoeder maar te bellen en ze stond gelijk voor me klaar.

Untitled-1.jpg

Zo weet ik nu ook wie echte vrienden zijn en wie vage kennissen of hoe je ze ook wil noemen. In begin riepen een hoop mensen: “Als je hulp nodig hebt, roep je maar,” maar als het erop aankwam, gaven ze niet thuis. Zo heb ik een paar nieuwe mensen leren kennen, die ik zeker waardeer. Ze vroegen steeds hoe het ging, stuurden kaartjes en hoorden m’n geklaag aan. Ze spraken me moed in en gaven advies. Zo heb ik ook mezelf beter leren kennen. Hoe eigenwijs ik kan zijn, maar ook dat ik, als ik echt iets wil, het me lukt. En natuurlijk nog veel meer.

De kanker heeft me een hoop afgenomen, maar me nog meer gebracht. Misschien moet ik blij zijn dat mij dit is overkomen. Ik heb in ieder geval het mooiste kerstkado gekregen en dat is dat de kanker weg is. Ik heb nog een lange weg te gaan, maar het einde van de tunnel is in zicht.

Ik wil iedereen een fijne kerst wensen en een gelukkig en een gezond 2017.
Na mijn operatie ga ik weer verder met bloggen, maar nu eerst even genieten van de feestdagen met het allerbelangrijkste en dat is mijn familie. Want zonder hen had ik het niet gered.

Linda

Advertisements

One Comment

  1. Corrie

    Wat heb ik een eindeloos respect voor jou. De manier hoe jij het verwoord en opschrijft, hoe jij met zoveel liefde en zorg over jouw kinderen praat maar ook een bepaalde nuchterheid waarmee jij jouw situatie bekijkt.
    Veel sterkte toegewenst maar vooral hoop ik onder de onstandigheden dat jullie een mooie Kerst kunnen vieren!

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s