Kerstgedachten no.1…Leef, leef, leef!

“Het leven is een zucht” – Oma

Mijn oma. Wat was ik graag bij haar en wat keek ik tegen haar op. Geboren in 1902 en overleden in 1997. Iedere week croste ik zeker wel 1 keer de straat uit op mijn fietsje om even bij haar langs te gaan in het bejaardentehuis. Een ijzersterke vrouw, stil, maar met een diep gevoelsleven. Stille wateren, diepe gronden. Ze praatte nooit zoveel over zichzelf, maar was altijd des te meer geïnteresseerd in wat ik als klein meisje allemaal te vertellen had. Ik voelde bij haar altijd een grote “levenswijsheid”, alsof ze een stuk ouder moest zijn dan haar eigen leeftijd.

Ze zette drie kinderen op wereld, van wie de derde midden in de Tweede Wereldoorlog geboren werd: dat was mijn vader. Ze kende armoede, werd zelfs verplicht om Duitse militairen in huis te nemen in de Tweede Wereldoorlog en is – samen met haar 3 kinderen – bijna omgekomen bij een bombardement. Mijn opa is op zijn beurt ook aan de dood ontsnapt, toen hij de vertrekkende Duisters aan het einde van de oorlog moest helpen meubilair te vervoeren voor een oversteek over de Lek. Die specifieke plaats bij de Lek werd op dat moment gebombardeerd door de geallieerden en wonder boven wonder wist hij zichzelf in veiligheid te brengen.

Mijn lieve oma maakte heel wat mee in haar leven dat maar liefst 95 jaar duurde. De Tweede Wereldoorlog, de watersnoodramp van 1953, ze had een bijna-dood ervaring toen ze het aan haar hart kreeg en overleefde zelfs tetanus toen ze al 86 jaar was. Laat staan alle andere levensgebeurtenissen en levenslessen die ze daarnaast nog op haar pad kreeg.

Als kind begreep ik het niet, maar nu, jaren later, druppelt het langzaam binnen dat een van de meest indrukwekkende gebeurtenissen van haar leven het moment was toen ze “bijna” dood was. Ze was al uit haar lichaam en zag zichzelf liggen in het ziekenhuisbed tijdens de reanimatie. Mijn opa (die al overleden was) was bij haar en vertelde dat het nog niet haar tijd was. En, zoals het geschiedde, floepte ze van het ene in het andere moment weer terug in het leven. Toen ik dat verhaal hoorde als kind, begreep ik het niet. Wat ik sindsdien wel wist, was dat mijn oma “aan de andere kant” was geweest en dat er dus “veel meer” moest zijn.

leef
Ze wilde er nooit al te veel over kwijt, alleen dat ze zo geroerd was dat ze m’n opa weer had ontmoet. Wat zij op dat moment heeft ervaren, was zo indrukwekkend mooi (niet uit te drukken in woorden), dat het haar leven voorgoed veranderde. Ze moest na dat moment weer terug naar het leven met moeilijke gebeurtenissen, levenslessen en natuurlijk ook mooie momenten. Maar, het was een schril contrast met wat ze buiten haar lichaam had ervaren…Wat zou ik graag nog een keer met haar praten hierover.

Mijn lieve oma zei altijd: “Het leven is een zucht.” Daarmee bedoelde ze dat het leven zo kort is. Zo kort als een zucht of een uitademing. Als kind brak ik mijn hoofd over die uitspraak. Want, zij werd zo oud (95 jaar) en tot aan eind bleef ze het zeggen.
Ik dacht: “Hoe kan dat nou? Want, je hebt al zo’n lang leven gehad!”
Het duurde jaren, voordat ik ging begrijpen dat ze meer wist. Ze zei het niet voor niets!

Wat ze eigenlijk zei, was: “Leef je leven voluit! Want het is zo voorbij! Laat het niet door je vingers glippen!” Mijn oma kennende, probeerde ze er nog veel meer mee te vertellen, maar dat deed ze niet, omdat ze aanvoelde dat ze niet begrepen zou worden. Hoe ik dat weet? Mijn oma mocht dan misschien een “stille vrouw” zijn, ze had een diep gevoelsleven. Ze was veel ouder dan haar leeftijd. Als ik haar aankeek, dan zag ik liefde, respect en begrip. De “warme” energie en rust die om haar heen hing, was altijd zo fijn. Ze was nooit bezig met futiliteiten, spendeerde haar gesprekken niet aan het praten “over anderen”, ze oordeelde niet over anderen, ze was goed voor anderen, maar zeker ook voor zichzelf. Ze genoot ook van de mooie momenten, maar begreep ook heel goed dat het leven niet over rozen gaat. En, ze wist dat ze niet bang hoefde te zijn voor de dood.

Met de kerstdagen in aantocht, hoop ik dat je nog eens terugdenkt aan dit korte verhaal over mijn oma…

Doe jezelf alsjeblieft niet tekort in dit korte leven!
Wees goed voor jezelf!
Houd van jezelf!
Van dat mooie wezen dat je bent!
Roep je piekergedachten, je overuren-draaiende verstand een halt toe!
Schenk aandacht aan hoe je je voelt, aan hoe je lichaam zich voelt.
Koester jezelf en sta stil bij het feit dat in alle moeilijke momenten lessen verborgen zitten die jou zullen laten groeien als mens.
Neem de stap en laat zien dat je het kunt! Want, je kunt het!
Het leven draait om jou! Jouw lessen, jouw pad, jouw stappen op dat pad!
Wees niet boos of teleurgesteld op jezelf. Je mag fouten maken!
Je mag het weer opnieuw proberen!

Leef in het hier en nu, in dit moment, want in het hier en nu zit je nooit vast…Nooit!

En zoals mijn lieve oma zei: “Het leven is een zucht!”

Dus, lieve lezer…Leef! Leef! Leef!

Advertisements

One Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s