DAT IS TOCH GEWELDIG? :)

Vandaag verloor ik  – tijdens het rondbrengen van post – onderweg mijn telefoon. Redelijk eigenwijs als ik ben, voelde ik zo’n beetje 20 keer in dezelfde broek- en jaszakken, omdat ik het gewoonweg niet kon geloven dat ik echt m’n telefoon kwijt was. Je zou denken dat je bij de 2e of 3e keer toch denkt: “Nee, hij zit er echt niet in.” Helaas. Zo werkt dat niet bij mij.

Eenmaal overtuigd van het feit dat ik toch echt mijn mobiel kwijt was, raakte ik inmiddels een klein beetje (erg) in paniek. “Neeeeee, straks heb ik hem per ongeluk tegelijk met de post door de brievenbus gedaan!”, schoot er door mijn hoofd. Ik werd namelijk ter hoogte van huisnummer 14 gebeld en was afgeleid. Ik deed hem gauw terug in m’n jaszak (dacht ik) na het belletje en gooide meteen de post in de enorme brievenbus bak van nummer 14. “Oh, nee, het zal toch niet…?” Zoals de mensen om mij heen inmiddels weten, ben ik niet alleen afgestudeerd op HBO Maatschappelijk Werk & Dienstverlening op de Hogeschool Rotterdam, ik ben daarnaast ook cum laude geslaagd op de Hogeschool voor Klunzigheid.
Tja…

Inmiddels kwam ik net terug van huisnummer 2 voor het afleveren van een stapel post, dus ik realiseerde me meteen: “Als ik hem verloren ben, dan moet dat tussen nummer 14 en nummer 2 geweest zijn.” Ik doorzocht ook mijn messenger bag, maar ik kreeg een ingeving dat hij daar nooit in zou zitten, dus staakte ik mijn zoektocht in de tas. Ik liep terug naar nummer 14: geen telefoon…Weer een ingeving: “Bel nog een keer aan bij nummer 2 om te vragen of je je telefoon tussen de post hebt gedaan.”

Zo gezegd, zo gedaan: aangebeld. Helaas, mijn telefoon zat ook niet tussen de post van nummer 2. De mevrouw die opendeed, vond het zo rot voor mij dat ze zei: “Zal ik je anders even bellen? Als hij dan toch in je tas zit, dan hoor je hem.” Ze belde mijn nummer, maar we hoorden niets…Toen had ze kunnen zeggen: “Sorry, maar ik kan je helaas niet verder helpen.”

Maar…dat deed ze niet. Ze zei: “Als jij nou terugloopt naar nummer 14, dan blijf ik je bellen en dan kun je horen waar hij is en of hij eventueel bij iemand in de brievenbus ligt (met de post erbij…).” Hoe geweldig is dat! Want, mijn kansen om mijn telefoon terug te vinden, namen daarmee enorm toe.

help-keyboard
Snel liep ik terug – bij nummer 4 geen gerinkel uit de brievenbus, bij nummer 10 ook niet – en toen…Hoorde ik ineens in de verte mijn ringtone…Ik liep richting de brievenbus van nummer 14 en dacht: “Oh mijn god, hij ligt natuurlijk in die hele, hele, grote, hoge brievenbus waar ik hem nooit en te nimmer uit kan vissen…”

Niets bleek minder waar. Bij nummer 14 aangekomen, hoorde ik mijn ringtone heel duidelijk, maar niet uit de brievenbus…Nee, hij lag voor de brievenbus in het gras! Wat was ik blij! Ik nam m’n telefoon op en vertelde de ontzettend hulpvaardige mevrouw van nummer 2 dat ik hem gevonden had. Dankzij haar hulp.

Ontzettend bedankt, mevrouw van nummer 2!!

Zoiets is toch geweldig??

🙂

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s