LINDA’S 3E BLOG: DE CHEMOKUUR

Hi

Vandaag ga ik vertellen over m’n ac chemokuur, maar eerst wil ik iedereen bedanken die m’n blog volgt en voor alle leuke reacties.

27 juni begon ik vol goede moed aan mijn 1e chemo. Toen ik naar het ziekenhuis reed, dacht ik: “Nou, we doen dat wel “even”.” Ik moest me melden bij de balie. Ik zou eerst een gesprek krijgen over hoe alles zou gaan.Toen ik het gesprek had gehad, kreeg ik een bed toegewezen in 1 van de kamers van de dagbehandeling.
Ik zat daar te wachten op een zuster die mij een infuus zou aanprikken en toen kwam er een vrouw de kamer binnen, ik denk niet veel ouder dan ik, hooguit 35 zal ze geweest zijn.

Kaal, aan een infuuspaal, je zag dat ze aan het einde van haar latijn was. Dat was eigenlijk het moment dat ik werkelijk begon te beseffen dat ook ik kanker had en dat het geen simpel griepje of iets was.Ik was behoorlijk geschrokken: was dit mijn vooruitzicht?

Toen kwam de verpleegster; ik moest naar een andere kamer. Ik zou mijn eerste chemo in 1 van de stoelen krijgen. Ze prikte een infuus en daar ging die hoor…mijn eerste chemo. Een knal rode vloeistof. Sander en ik maakten grapjes: “Lekker zo’n zakje flugel.”
Toen ik klaar was met de chemo gingen we richting huis. Ik voelde me kiplekker en Sander haalde nog even een broodje voor me bij de Subway, want ik had wel honger.
De volgende dag was ik behoorlijk gaar; continue het gevoel dat ik moest overgeven, maar ik slikte zoveel medicijnen tegen de misselijkheid dat ik niet kon overgeven. Dag 3 na de chemo had ik het idee dat ik een flinke kater had. Ik kreeg geen eten of drinken door m’n keel en alles wat ik at, smaakte naar een natte krant en dat hield nog dagen aan.

Dag 5 was ik gelukkig niet meer zo beroerd. Ik was blij, want ze hadden verteld dat de eerste chemo een beeld zo geven hoe de volgende kuren zou verlopen. De week na m’n chemo voelde ik me al een stuk beter. Ik kon wel geen marathon lopen, maar wel weer rustig aan het dagelijkse leven beginnen en de 3e week voelde ik me weer als van ouds.

Na een kleine 2 weken begon m’n haar een beetje uit te vallen maar niet heel erg. Zaterdags stond ik nog te vertellen dat het wel beetje uit viel, maar niet drastisch. Maandagavond stond ik met Sander nog even te praten, voordat hij moest gaan werken.
Ik had een staart in en trok m’n elastiek uit m’n haar. Ik had niet alleen m’n elastiek in m’n hand, maar bijna m’n hele staart. Ik schrok me rot. Ik had in 1 keer een hele grote kale plek op m’n hoofd die niet te verbergen was.

20160627_153838
Sander moest naar z’n werk en had dus geen tijd om mijn hoofd kaal te scheren, want ik had gezegd: “Zodra het hard uitvalt, scheer ik gelijk alles af.”
Ik wou niet dat Faye zou zien dat als ik onder de douche stond of als ik mijn haar kamde dat mijn haar uitviel, zodat ze niet bang zou worden dat haar haar ook zou uitvallen.

Toen sander weg was, heb ik m’n schoonmoeder gebeld en verteld over m’n kale plek op m’n hoofd en ze zei: “Zal ik naar je toe komen, dan scheer ik het wel voor je.” Ik wou zo snel mogelijk van m’n haar af en ze kwam er gelijk aan. Ook m’n buurvrouw kwam mij steunen, want het was toch wel een moment waarna je kon zien dat ik ziek was. Het haar is toch best belangrijk voor een vrouw.Toen m’n haar er af was, keek in in de spiegel en probeerde me groot te houden. Helaas lukte dit niet en moest ik even huilen: nu kon iedereen zien dat ik ziek was. Ook nu besefte ik weer dat ik geen griepje had.

‘s-Avonds toen ik op de bank zat, kwam Faye uit bed.Ze keek me een beetje vreemd aan en ik zei gelijk heel vrolijk: “Kijk eens, mama heeft geen haartjes meer net als de mama uit het boek.” Toen ik hoorde dat ik ziek was, heb ik een boek gekocht: ‘Mama’s borst is ziek’, zodat ik Faye een beetje kon voorbereiden aan hand van een soort van prentenboek. Faye moest lachen en zei dat ik op papa leek. En eigenlijk heeft ze het nooit raar gevonden dat ik geen haar meer had. De volgende dag toen ik Nova uit bed haalde, keek ze ook even raar van “wie ben jij?”, maar toen ik begon te praten, wist ze gelijk dat ik mama was.

En eigenlijk hebben de meiden er nooit problemen mee gehad. Soms aait Faye me wel over m’n hoofd en zegt ze: “Mama heeft geen haartjes” en begint ze te lachen.

Ook belde ik naar de kapper dat ik kaal was en dat ik m’n pruik wou komen halen. Eigenlijk zou de kapsalon een paar dagen dicht gaan, maar omdat ze me niet zo over straat wou laten lopen kon ik de volgende ochtend komen en zou ze speciaal voor mij de kapsalon even open doen. Ik vond dat zo lief. Toen ik m’n pruik ging halen, kwam ik met een kaal hoofd en ging weer weg met een bos haar.
Dat is ook eigenlijk de enige keer dat ik m’n pruik heb gedragen. Doordat ik nog millimeterhaar op m’n hoofd had, irriteerde de pruik op m’n hoofd. Ik droeg leuke doekjes op m’n hoofd, maar omdat het zo warm was, zweette dat behoorlijk en sindsdien deed ik die ook niet meer op.

img-20160706-wa0004
Het kaal zijn had ook een voordeel: het was niet zo warm op m’n hoofd met dat hete weer. Sommige mensen dachtten dat ik bewust kaal was en als ik dan vertelde dat ik ziek was werd er gezegd: “Oh, nou je ziet er helemaal niet ziek uit en dat kale staat je goed.”
Ik raakte er aan gewend om kaal over straat te gaan en had maling aan wat een ander dacht. Gelukkig vielen m’n wenkbrauwen en wimpers niet uit, waardoor ik er inderdaad ook niet als het stereotype kankerpatiënt uitzag.

Soms was dit ook wel moeilijk, want mensen snapten niet dat ik de week na m’n kuur als een kasplantje op de bank lag en niet eens zelfstandig naar de wc kon of alleen kon gaan douchen.

Deze ac chemo zou ik 4 keer krijgen: 1x per 3 weken en in de 3e week moest ik bloedprikken of m’n bloedcellen weer goed waren. Helaas waren m’n cellen niet genoeg hersteld en werd de 2e chemo een week uitgesteld. Ik vond het belachelijk. “Ik voel me toch prima,” zei ik.

Bij de volgende kuur zou ik een spuit krijgen die mijn beenmergaanmaak versnelde. Nadat ik mijn 2e chemo had gehad, kwam de volgende dag een dame van de thuiszorg mij leren hoe ik mezelf deze injecties moest geven, want die zou ik ook nog bij de volgende 2 ac kuren krijgen. Omdat ik mezelf al eerder injecties had geven na een operatie een aantal jaar geleden, was dit voor mij een eitje en zette ik gelijk zelf deze eerste injectie. De dag na de injectie had ik echt overal pijn. Naast dat ik van de chemo behoorlijk beroerd was dit keer, was ik dus ook nog ziek door die spuit. Het voelde alsof ik 1 of andere dikke opgezette bodybuildersnek had. En bij alle andere botten en spieren alsof ik overreden was door een trein.

Ik heb zeker een week als een kasplatje op de bank en op bed gelegen. Ik kon niks. Naar de wc was al te veel. Wat heb ik gehuild die week.

Toen ik in de 3e week weer moest voor controle en om te kijken of de volgende kuur door mocht gaan, heb ik ook tegen mijn arts gezegd, dat ik die injectie niet meer wilde, omdat ik er zoveel bijwerkingen van had. En, als ik het wel moest, dat ik die spuit gewoon weg zou gooien want ik zette hem niet meer.

img-20160711-wa0012
Gelukkig zei de arts dat ik hem niet meer hoefde. Wat was ik blij.
Ook kreeg ik ander goed nieuws: Ik had nog maar 2 kuren gehad en de tumor was al bijna niet meer voelbaar. Dit betekende dat de chemo goed aansloeg. Wat was ik gelukkig nu wist ik waar ik het voor deed.

Van de volgende 2 ac kuren ben ik behoorlijk ziek geweest. Ik takelde flink af en verloor kracht in m’n handen en benen. Dat die eerste chemo leidend zou zijn voor de volgende kuren gold helaas niet voor mij. Ik was er helemaal klaar mee. Ik kon steeds minder en had enorm last van bijwerkingen. Ik wou zelfs stoppen met de chemo: ik kon niet meer en ik moest nog 12 keer Taxol.

Hoewel de arts mij had verteld dat ik minder ziek zou zijn van de taxol heb ik echt serieus overwogen om te stoppen. Een week lang heb ik met Sander gepraat en met andere familie hoe zij erover dachten als ik zou stoppen en het risico nam op kans van terugkeer van de kanker.

Iedereen had er eigenlijk een andere mening over of durfde hun echte mening niet te geven, hoorde ik achteraf.

Volgende keer vertel ik hoe het verder ging.

Groetjes,

Linda

Advertisements

8 Comments

  1. Joke Grootenboer

    Hoi Linda
    Via fb kwam ik je blog tegen. Natuurlijk herkende ik je gelijk. en schrok enorm van het feit dat je zo ziek bent. Toen ik je blog las, herkende ik je doorzettingsvermogen, je openheid en eerlijkheid, je zorgzaamheid en strijdbaarheid. Zo ken ik je als leerling in groep 8. Die eigenschappen zet je nu volop in voor je gezondheid en voor je gezin.
    Linda, ik had toen al bewondering voor je en nu nog meer!
    Chemo is zo zwaar, dat weet ik van dichtbij. Ik wens je heel veel kracht en gezondheid toe!
    Groeten Joke Grootenboer

    Liked by 1 person

  2. Diana Kalis

    Hoi lieverd ik vind je een enorme sterke meid, en als je zo doorgaat zoals je nu bezig bent zie ik straks weer een hele gezonde dochter. En net wat Willeke zegt het staat jou gewoon dat koppie, van de week toen je naast me zat op de bank zat ik je zo te bekijken en dacht wat is het toch een lieverd en wat een mooi koppie, maar vooral zo sterk dat je met oma meegegaan bent van de week ondanks dat je zo zwak was. Ik hou van je !! Heel veel liefs Mama xxxxxxxxxxxx

    Liked by 1 person

  3. Diana Kalis

    Hoi lieverd wat ben ik toch onzettend trots op jou. Zoals je nu bezig bent en zo doorgaat heb ik volgend jaar weer een hele gezonde dochter. Ook wat Willeke zegt over je koppie, helemaal gelijk het staat jou gewoon. Van de week toen je naast me zat op de bank zat ik je zo te bekijken en dacht nog wat een lieverd is het toch en wat heeft ze toch een mooi koppie. En ook dat je met Oma mee bent gegaan van de week vond ik super vooral omdat je zo zwak was en toch die hele rit met de auto gemaakt hebt. Lieve meid ik hou ontzettend veel van je en ben trots dat jij mijn kind bent. Veel liefs mama xxxxxxxx

    Liked by 1 person

  4. Nel van duuren

    Pufff ik lig wakker 4..39 en kom via Facebook jou blog tegen .
    Ben herstellende van buikoperatie. Ivm eierstokkanker.
    Ook ik moet aan de chemo . Weet nog niet hoe dit voelt. Ben bang en verdrietig. Maar jij bent jong en sterk.
    Ik ben 50 . Ik ga er voor .maar wat staat ons wereld op zijn kop.
    Sterkte jij .mooi blog .

    Liked by 1 person

  5. Carla

    Ik ken je niet, maar zag je fb verhaal en dacht ik ga even haar blog lezen.pff wat komt er dan ineens veel op je af en wat moet je dan afzien. Heb het vorig jaar met een vriendin meegemaakt, is heel heftig. Maar als je straks schoon bent en weer verder kunt leven, ben je blij dat je het gedaan hebt en je je kinderen gewoon groot ziet worden. Ik wens je alle sterkte de komende tijd

    Liked by 1 person

  6. Sylvia

    Hoi Lindaan.

    Ik kom per ongeluk op je blog terecht en ik vind het heel herkenbaar, vooral wat je schrijft over je eerste chemo en toen je haar uit viel. . Heb zelf ook borstkanker gehad inclusief. dubbele chemo kuur. Hoe beroerd je je ook voelt, blijf positief. Je kan dit aan. Geef niet op, ik ben nu 7 jaar verder en van alle ellende af. Dit kun jij ook. Succes met de rest van je behandeling. Daar moet je doorheen, het is niet anders. Gewoon doorgaan.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s